OORPIJN

Zaterdag 20 september, prachtig weer en dus gaan mijn mannen (3 in totaal) kamperen in de tuin…
Enigszins in jubelstemming ga ik tegen bedtijd naar boven. Heer-lijk! Het rijk voor mij alleen! Hoe luxe is dat?! Maar hoewel ik dacht een heerlijk relaxte nacht te gaan beleven, zo ging ik hem tenslotte ook in, heb ik verschrikkelijk liggen woelen en draaien. Voelde me onrustig en had na een paar uur het gevoel nog geen oog dicht gedaan te hebben. Damn!
Dan, om 02.30 uur hoor ik iemand op de trap… Mijn oudste, Olivier, schuift onder het dekbed. Zodra hij me gevonden heeft begint hij te huilen! Hij heeft oorpijn en hij vraagt of ik mijn hand op zijn oor wil leggen. Dus geef ik hem, terwijl we samen liggen, een bodyproces en houd mijn hand op zijn oor. Ik vóel zijn pijn in mijn hand!
Precies op het moment dat ik na een tijdje voel dat ik los kan laten, zegt hij dat zijn oor openspringt. De oorpijn is dan misschien nog niet helemaal over, maar de druk is er af en hij valt vrijwel direct tegen me aan in slaap.
En terwijl ik heerlijk met Olivier in mijn armen lig, klopt er nog steeds iets niet. Mijn onrust is nog niet weg. Dus lig ik stiekem te hopen dat mijn jongste ook naar binnen komt.
En dan bewijst het Universum zich maar weer eens, want een klein half uurtje later hoor ik voetstapjes…. Een klein lijfje nestelt zich dicht tegen me aan. Mijn mannen zijn weer bij me!
Valentijn slaakt een diepe zucht en met een glimlach op mijn gezicht val ik als een blok in slaap…. (terwijl mijn man ondertussen het rijk alleen heeft en heerlijk ligt te slapen).

 


P.S. vanmorgen vraag ik Olivier uiteraard hoe het met hem gaat. Zijn oorpijn is over…

En hoewel het is wat ik doe en er het volste vertrouwen in heb, blijf ik het gaaf vinden!